Merhaba, ben Banu. 24 yaşındayım; Bostancı’da yaşıyorum. Boyum 1.65, kilom 58. Fakat kendimi sayılara sığdırmayı hiç beceremedim. Zira bence insanın asıl ölçüsü kalbine kaç kapı açabildiği, konuşurken karşısındakine ne kadar alan bırakabildiği ve gülümsediğinde ne kadar gerçek göründüğüdür. Ben, hayatı küçük ayrıntılardan okuyabilen biriyim: bir müziğin girişindeki o kısa duraksama, çimenin üstüne düşen güneş lekesi, yürüyüşte birden esen rüzgârın tamam, buradasın diye fısıldaması… Bunlar benim günlük mucizelerim.
Canlı müzik benim için yalnızca bir cümbüş değil; hayatla aramdaki en samimi tercüman. Bazen gün içinde içimde biriken sözler bir türlü cümleye dönüşmez ya… İşte o vakit bir sahnenin ışığı, bir gitarın tınısı, bir vokalin nefesi bana tamam, bu da bir his ve geçecek der. Kalabalık içinde bile kendime ilişkin bir an bulabiliyorum. Dans etmek zorunda değilim; bazen yalnızca dinleyip gözlerimi kapatıyorum. Zira müzik, insanın kendini saklamadan var olabildiği ender yerlerden biri.
Piknik seviyorum; ancak yalnızca karnımız doysun diye değil. Piknik benim için küçük bir merasim: örtüyü serdiğin anda kent bir adım geri çekilir, vakit yavaşlar. Termostan çıkan çayın buharı, atıştırmalıkların ortada toplanması, yan yana oturmanın bile farklı bir lisanı olması… Çok az şeyle çok yeterli hissetmenin mümkün olduğu bir an. Üstelik ben, kolay şeylerin içindeki zarafeti fark edebilen insanları seviyorum. Zira o zarafet, alakada de kendini aşikâr ediyor.
Doğa yürüyüşü ise benim reset tuşum. Bazen insan zihninde fazla sekme açık kalıyor; fikirler birbirine çarpıyor, süratten mana kaçıyor. Yürüyüşte o sekmeler kapanıyor. Adım adım, nefes nefes… Biriyle yürüyüşe çıkmak bana ahenk hakkında çok şey anlatır. Yan yana giderken konuşabilmek kadar, ortada sessiz kalıp tekrar de rahatsız olmamak da kıymetli. Sessizlikten korkmayan beşerler bana inanç verir; zira sessizlik, birden fazla vakit samimiyetin en dürüst hâlidir.
Ev partileri tarafım ise sıcak ve gerçek. Abartılı tertiplerden çok, güzel hissettiren atmosferi severim. Kapıyı açtığında içeride hafif bir müzik, mutfakta paylaşılan küçük bir telaş, salonda kahkahaya karışan cümleler… Benim mesken partilerimde kimse rol yapmaz; herkes biraz daha rahatlar. İyi bir ev partisi, insanın kendini savunma hâlini bırakabildiği yerdir. Ben de tam olarak bunu seviyorum: olduğu üzere gelebilmek.
Bostancı escort bayan olarak burada ne arıyorum? Bir tamamlanma değil; bir eşlik. Hayatı zati taşıyoruz; ben, birlikte taşırken hafifleten bir bağın peşindeyim. İtimat, nezaket, merak ve mizah… Benim için bunlar romantik cümlelerden daha bedelli. İrtibatta açık olmak, kırmadan konuşabilmek, kelamın gerisinde durmak… Bunlar küçük görünür ancak bağlantıyı ayakta tutan büyük şeylerdir.
Benimle tanışacak kişinin kusursuz olmasına gerek yok. Yalnızca gerçek olsun. Kalbi sertleşmemiş, empatiyi zayıflık sanmayan, hayata karşı merakı olan biri… Plan yapmayı bilen ancak bazen haydi artık çıkalım diyebilen biri… Sözleri kadar davranışları da dengeli biri… Birlikte canlı müziğe gidip birebir müzikte farklı hislere kapılabiliriz; sonra yürüyüşte susup gökyüzünü izleyebiliriz; bir gün piknikte saatlerce sohbet edip, öbür bir gün konutta kolay bir partiyle dünyayı biraz daha yaşanır hâle getirebiliriz.
Eğer bu satırlarda kendine yakın bir şey bulduysan, bana son vakitlerde seni en çok etkileyen müzik neydi? diye yaz. Ya da Bostancı’da yürüyüş için en sevdiğin rota hangisi? de. Zira ben tanışmayı, küçük fakat manalı bir soruyla başlatmayı severim. Samimiyet, birçok vakit bu türlü başlar.
